Osho beleven
tussen twee talen.

 


OSHO

emoties
vrij van angst woede en jaloezie
& 

Rivier van het leven

De woorden van Osho binnengaan, is voor mij de rivier van het leven ingaan, zo inspirerend en sprankelend, stromend en intens. Het is zo echt, zo natuurlijk, de essenties van het leven rakend, dat ik mij voel aan de bron van het bestaan. Zo voelt ook het vertalen van zijn teksten en als ik in die spiegel kijk, is dat een afwisselende ervaring; soms als een tik met een zen-stick, dan weer een vreugdevolle herkenning en een andere keer een emotionele ontlading. Wat het ook is, het voelt altijd levend en innerlijk. Omdat zijn woorden de dragers zijn van mijn ervaringen, staan teksten van Osho in cursief tussen mijn impressies.

We maken deel uit van het bestaan, we zijn er niet gescheiden van.
Zelfs als we er gescheiden van willen zijn, kunnen we dat niet…
En hoe meer je met het bestaan verbonden bent, hoe levendiger je bent.

Lezen wat Osho uitdrukt, luisteren naar wat hij aanreikt, kijken naar wat hij laat zien, zijn voor mij allemaal vormen van die rivier ingaan. Hij is die rivier, die door mij heen stroomt, die mij raakt, die mij aanraakt, die mij verlevendigt, die mij wakker maakt.
Osho vertalen is een vorm van ‘rivieren.’ Woorden zijn maar woorden, een taal is maar een taal, maar die rivier, die universele rivier van licht en schoonheid, van kracht en bewustzijn en nog zoveel meer, gaat dan stromen door de gevoelswereld van mijn moedertaal. Dat proces van vertalen, van transformeren, is in meerdere opzichten een innerlijk proces.

Spring in de rivier, dat is de enige manier om het leven te kennen.
Spring in de rivier. Wees nooit een toeschouwer.
De toeschouwer is de armste mens in de wereld.

Toch zijn de woorden van Osho mij in het Engels het meest vertrouwd; jarenlang luisteren en lezen in de taal die hij sprak, is zo bekend, zo nabij, zo intiem. Die vertrouwdheid en die nabijheid had ik nooit in die mate in het Nederlands. Ik had de neiging de Nederlandse boeken te mijden. Dat is nu niet meer. Ik ervaar nu dat Osho echt aanwezig is in de belevingswereld van mijn moedertaal. Voorheen, in gesprek met mijzelf of anderen over Osho, werd ik nogal eens naar het Engels toegetrokken. Het is echt fantastisch te voelen dat ik nu in twee talen met Osho "uit de voeten" kan.

Alleen het nieuwe binnengaan kan je transformeren, er is geen andere manier van transformatie.
Als je het nieuwe in je toelaat, zul je nooit meer dezelfde zijn.

Het overzetten naar een andere taal, die transformatie, geeft een intensiteit. Het lezen van de tekst is een overgave die zich verdiept bij het herlezen en die zich verder verdiept bij nog weer eens lezen. Inmiddels, na enige ervaring met dit vertaalproces, gebeurt het herhaaldelijk dat in die verdieping twee talen elkaar als het ware spontaan ontmoeten; ze raken vertrouwd met elkaar. Op die momenten ontstaat de vertaling min of meer vanzelf. Tegelijkertijd is die intensiteit een heerlijke beleving van mijn verbondenheid met Osho. Die stroom, die stroom van het leven, die schittering van het bestaan die hij is voor mij, krijgt dan nog meer kracht.

Het is geweldig als een Boeddha je bij de hand neemt en je zijn wereld, de essentie van het leven, laat zien. Prachtig zijn de momenten van innerlijke reflectie, als er van binnen iets weerklink, als er iets is wakker gemaakt. Dan ben ik geraakt, diep geraakt, en mijn innerlijke beleving voelt heel zuiver en intens.

Die herkenning, dat gevoel dat ik zie wat Osho weergeeft, ervaar ik als een schitterende beleving; dan wellen gevoelens op, en lach of huil ik of beide, en soms dans ik in pure dankbaarheid. Vaak kijk ik even naar een foto van Osho, prachtig in het wit, zijn handen in namasté, met een liefdevolle glimlach, zo mooi en gracieus als ik geen mens ooit zag. Dan is mij diep van binnen opnieuw weer duidelijk hoe verrijkend het vertalen van Osho is, dat hij een spiegel is waarmee ik bij mijzelf naar binnen kijk en steeds meer van mezelf ga zien en kennen.

Hoe dieper je bij jezelf naar binnen gaat – des te minder zul je van jezelf vinden, en toch is dat nu juist de kern van je zijn. En andersom ook.
Want hoe meer je naar buiten gaat – des te meer zul je van jezelf vinden, en toch is dat nu juist de kern van je niet-zijn.
Dit zijn de twee wegen die je kunt gaan.
De eerste is de weg van de meditatie. De tweede is die van het denken.

Eigenlijk is het zo dat, terwijl Osho door het leven wandelt, ik hem volg terwijl hij van woord naar woord gaat, van zin naar zin, de prachtigste landschappen en uitzichten onthullend, naast indrukwekkende diepten en hoogten, over de essenties van leven en dood, groei en gewaarzijn, en dat alles in een schitterende samenhang met elkaar. Die ontmoeting, steeds maar weer, is het mooiste en och … het vertalen komt er dan bijna vanzelf uit voort. Regelmatig is er plotseling tijdens het vertalen een moment dat ik stop, dat de kracht van wat Osho zegt of juist niet zegt – vaak weet ik dat niet – een staat van stilte schept, van heel bewust aanwezig zijn, met tegelijkertijd een beweging van wegvloeien in een enorme weidsheid, waarin alles echt, levend en nabij is.

Dan voel ik weer dat meditatie de schoonheid, de verbondenheid, de totaliteit, de intensiteit van stilte is; de dingen die alleen maar in het hier en nu aanwezig zijn.

Het leven is niet fragmentarisch. Maar het denken maakt dat het verdeeld lijkt.
En die verdeling schept alle problemen.
Pas op voor verdeling. En kijk er altijd aan voorbij.
Dan zul je in staat zijn de oceaan te zien ondanks alle golven
.

Regelmatig ben ik toch weer diep verbaasd dat ik Osho ben tegengekomen: de openbaring van mijn leven. Mijn moeder baarde mij het leven in, Osho liet mij de essenties ervan zien. Ik heb beiden lief, meer dan ik kan zeggen. Osho heb ik nooit gezien, maar wel ontmoet; en dat gebeurt steeds weer en dat is het wonderbaarlijke.

In vele opzichten voel ik zijn schoonheid, zijn schittering; die beleving voelt als een liefdesaffaire, die al jaren duurt en in mijn gevoel nooit zal ophouden. Het vertalen maakt hier deel van uit en … het is fijn om te doen en ik geniet ervan.

Vertrouwen betekent dat je niet vecht; overgave betekent dat je niet aan het leven denkt als de vijand maar als de vriend. Als je eenmaal de rivier vertrouwt, ga je plotseling genieten.

Het is heerlijk eraan bij te dragen zijn visie in de wereld te brengen. En als ik dit zeg, besef ik dat het in feite gaat om de "Eeuwige Boodschap," die van de Boeddha’s uit alle tijden. Toch is zijn boodschap uniek, omdat die in deze complexe tijd van een stralende helderheid, volledigheid en eenvoud is. De laatste woorden van Osho, vlak voor zijn dood, waren: Ik vertrouw jullie mijn droom toe. Deze woorden ontroeren mij altijd weer en ik hoop dat het zo blijft.

Het NU is eeuwig, maar wij leven in het verleden of in de toekomst, wat niet anders is dan een flauwe echo van het verleden zelf. Dan is het heden onecht en dood.
Daarom dring ik erop aan in het heden te leven. En ieder moment te sterven aan het verleden.
Leef atomisch – van moment tot moment.
En dan zal je leven een totaal andere kwaliteit krijgen – de kwaliteit van het Goddelijke.

Hoe meer ik zijn woorden binnen ga, hoe duidelijker ik de geweldige erfenis zie die hij de mensheid heeft nagelaten. Als je ernaar verlangt echt, authentiek en totaal te leven en naar aanwijzingen zoekt, zijn die in velerlei vorm te vinden in de woorden van Osho, en wel zo gevarieerd dat niemand met lege handen blijft staan.

Premabhay