Andacht voor jezelf

Bij ontspanning moet je simpelweg soepel zijn, ongericht – het is juist het tegenovergestelde van concentratie. Ik zal je een methode geven waarmee je ’s avonds kunt beginnen. Net voordat je gaat slapen, ga je in je stoel zitten. Maak het je gemakkelijk; gemak is het allerbelangrijkste hiervan. Voor ontspanning moet men het heel geriefelijk hebben, dus maak het je geriefelijk. Wat voor houding je in de stoel wilt aannemen, ga je gang, sluit je ogen en ontspan het lichaam. Ga van je tenen af tot aan je hoofd na waar je vanbinnen de spanning voelt. Voel je het aan de knie, ontspan je knie. Raak de knie alleen maar aan en zeg tegen die knie: ‘Ontspan je alsjeblieft’. Voel je enige spanning in de schouders, raak de plaats even aan en zeg: ‘Ontspan je alsjeblieft.’
Binnen een week zul je tot communicatie met je lichaam in staat zijn. En heb je eenmaal een begin van verbinding met je lichaam gemaakt, dan worden de zaken heel eenvoudig.
Het lichaam hoeft niet geforceerd te worden, je kunt het overtuigen. Je hoeft met het lichaam geen gevecht aan te gaan. Dat is afschuwelijk, gewelddadig en agressief, en elk soort conflict zal voor steeds meer spanning gaan zorgen. Dus je moet in geen enkele vorm van strijd verwikkeld raken – laat gemak de regel zijn. En het lichaam is zo’n prachtig geschenk van het bestaan, dat ermee vechten gelijk staat aan miskenning van het bestaan zelf. Het is een heiligdom en wij worden daarin bewaard; het is een tempel. Wij bestaan daarin en wij moeten er alle zorg aan besteden; het valt onder onze verantwoordelijkheid.
Dus zeven dagen lang… In het begin komt het je een beetje absurd voor, omdat ons nu eenmaal nooit geleerd is tegen ons eigen lichaam te praten – terwijl daardoor wonderen kunnen gebeuren. Het eerste wat je dus moet doen: ontspan je in de stoel, maak het donker of gebruik getemperd licht als je dat prettig vindt; gebruik geen helder licht. Laat iedereen weten: ‘Deze twintig minuten mag ik niet gestoord worden, geen telefoontjes, niets maar dan ook niets daarvan.’ Dan is het alsof de wereld gedurende die twintig minuten niet langer bestaat.
Doe de deuren dicht, ontspan in de stoel, draag losse kleding zodat er nergens iets knelt, en ga voelen waar de spanning zit. Je zult een heleboel plekken van spanning vinden. Die moeten als eerste ontspannen worden, want als het lichaam niet ontspannen is, kan je mind dat al evenmin. Het lichaam zorgt voor de situatie waarin de mind ontspannen kan. Het lichaam wordt het ontspanningsvoertuig.
Ga verder met aanraken. Overal waar je iets van spanning merkt, raak daar je eigen lichaam met diep gevoelde liefde en mededogen aan. Het lichaam is je dienaar en je hebt er niets voor betaald – het is zomaar een geschenk. En het is zo ingewikkeld, zo geweldig gecompliceerd, dat de wetenschap er nog niet in is geslaagd iets dergelijks te fabriceren. Maar daaraan denken we nooit ofte nimmer; wij houden niet van het lichaam. Integendeel we koesteren kwade gevoelens. Het lichaam is een van de alleroudste zondebokken. Je kunt er alles op afschuiven; het lichaam is sprakeloos en kan zich niet verweren. Het kan geen antwoord geven, het kan niet zeggen dat je het bij het verkeerde eind hebt. Dus wat je ook zegt, er komt van het lichaam geen reactie die er tegenin gaat.
Ga dus het hele lichaam na en omring het met liefdevol mededogen, met diepe sympathie en toegewijde zorg. Dit kost minstens vijf minuten, en je zult je heel erg slap en ontspannen, welhaast slaperig voelen.
Richt dan je bewustzijn op de ademhaling; ontspan de ademhaling. Het lichaam is ons buitenste deel, het bewustzijn ons meest innerlijke, en de ademhaling is de brug die beide samenvoegt. Als nu het lichaam ontspannen is, sluit dan je ogen en kijk naar je ademhaling; ontspan die eveneens. Maak een praatje met de ademhaling: ‘Ontspan alsjeblieft. Wees natuurlijk.’ Je zult zien dat er op het moment dat jij zegt: ‘Ontspan alsjeblieft’, er een subtiel klikje zal zijn.
In het gewone doen is de ademhaling erg onnatuurlijk geworden en we zijn vergeten hoe we die moeten ontspannen, omdat we voortdurend zo met spanning geladen zijn, dat gespannen blijven voor de ademhaling bijna gewoonte is geworden. Dus zeg haar enkel twee of drie maal te ontspannen, en wees dan verder stil.