Stop! Kijk!

Zoek niet naar waarheid. In het zoeken zit ego. En het is het ego zelf dat het obstakel vormt. Verlies jezelf, verdwijn. Als het ‘ik’ als het ego verdwijnt, zie je dat wat er werkelijk is. Als de ‘ik-heid’ verdwijnt, kun je het zijn van ‘ik’ zien. Alleen door jezelf te verliezen kun je je ‘zelf’ bereiken. Net zoals nieuw leven aan het zaad pas ontspruit wanneer het zaad openbarst en ophoudt te bestaan, zo schiet de scheut van het onsterfelijke leven pas omhoog als het zaad dat ‘ik’ heet en dat de ziel bedekt, openbarst en ophoudt te bestaan.
Onthoud de volgende soetra: je moet verdwijnen als je het ‘zelf’ wilt bereiken. Onsterfelijkheid wordt bereikt door de prijs van het sterven. Een druppel wordt de oceaan als hij zichzelf in de oceaan verliest.

Jij bent de ziel, maar als je er in jezelf naar zoekt zul je niets anders dan verlangen aantreffen. Ons hele leven is verlangen. Verlangen betekent iets willen worden, iets willen bereiken. Iedereen wil iemand worden, iets bereiken. Deze race gaat maar door, ieder moment van ons leven. Niemand wil zijn waar hij is. Iedereen wil ergens zijn waar hij niet is. Verlangen betekent een blinde ontevredenheid met wat er is en een blind verlangen naar wat er niet is. Er komt geen einde aan deze krankzinnige race want zodra je iets krijgt wordt het zinloos en richt het verlangen zich weer op wat je niet hebt. Verlangen gaat altijd uit naar iets wat je nog niet bereikt hebt.

Verlangen is als de horizon. Hoe meer je probeert om dichterbij te komen des te verder wijkt hij terug. Dit is mogelijk omdat de horizon simpelweg niet bestaat. Het lijkt maar zo, het is een illusie. Hij is niet echt. Als hij echt was zou hij dichter naar je toe komen naarmate je dichterbij komt. En als hij niet echt was zou hij ophouden te bestaan als je dichterbij kwam. Maar als hij niet echt en niet onecht is, als hij er alleen maar lijkt te zijn, een droom, een illusie, een bedenksel van je verbeelding, zal hij even ver weg blijven als altijd, ook al doe je nog zo je best om dichtbij te komen.

Onecht staat tegenover echt. Illusie, maya, staat niet tegenover echt, maar ligt er als een sluier overheen, bedekt het. Verlangen staat niet tegenover ziel, maar ligt er als een sluier overheen, bedekt het. Het is een soort mist, rook die ons wezen, onze ziel verbergt. We blijven achter wat we niet zijn aanrennen en het gevolg is dat we niet kunnen zien wat we zijn. Verlangen ligt als een sluier over de ziel en daardoor is het voor ons onmogelijk om onze ziel te kennen. Omdat we steeds iets anders willen worden, kijken we nooit naar wat we zijn.

Als deze race, dit verlangen om iets te worden ook maar even stopt, wordt datgene wat is zichtbaar, net zoals de zon zichtbaar wordt op het moment dat de hemel wolkeloos is. Ik noem het afwezig zijn van deze race om te worden dhyana, meditatie. En wat een gevoel van verwondering ervaar je op het moment dat je weet wat je echt bent, want op dat moment bereik je alles wat je ooit verlangde. Op het moment dat je je ziel ziet wordt het verlangen totaal vervuld, want dan ontbreekt er niets meer.

... Wil je de waarheid weten, dan is het nodig om alle theorieën erover te laten varen, want alleen in een dergelijk niet vooropgezette, onbevooroordeelde en dus onschuldige toestand kun je dat-wat-is leren kennen. Als er van te voren geen concepten, geen fantasieën en geen verwachtingen zijn, kunnen zich geen dromen vormen en wordt de waarheid gerealiseerd. Dus is de wetenschap om de waarheid te realiseren in feite niet de wetenschap om de waarheid te realiseren, maar de wetenschap om van je dromen af te komen.
Het gaat er niet om de waarheid te realiseren, het gaat er eenvoudigweg om je van je hallucinaties te bevrijden. Die vrijheid betekent het realiseren van de waarheid. We zijn verdwaald geraakt in dromen, vandaar dat dat-wat-is bijna afwezig is, ook al is het er constant.

De waarheid is er gewoon, want wat is waarheid anders dan dat-wat-is? Je hoeft het niet ergens anders te halen. Het is er altijd. Maar wij zijn niet aanwezig omdat we verdwaald zijn in onze dromen. Nee, we hoeven de waarheid niet naar onszelf toe te brengen, we moeten onszelf naar de waarheid brengen. Dat kan, niet door weer nieuwe dromen over God te dromen, maar door alle dromen weg te doen – door wakker te worden.
Vandaar dat ik zei dat de waarheid geen verbeelding nodig heeft, maar het besef dat als het denken vrij is van alle fantasieën, het in een toestand van waarheid verkeert. De wereld is de manifestatie van een denken dat keuzes maakt. De waarheid is de manifestatie van een denken dat niet kiest.

Alle concepten en alle geloofssystemen zijn keuzes en daarom geen poort tot de waarheid. Het zijn obstakels en leiden nergens toe. Integendeel, ze blokkeren je pad. Het pad naar de waarheid loopt niet via hen maar stijgt boven hen uit.

Vorm jezelf dus geen enkel idee, concept, schets of overtuiging van de waarheid. Het geloof dat je creëert wordt een ervaring. Maar die ervaring is niet echt, alleen mentaal. Dat zijn geen spirituele ervaringen. Alle geloofssystemen om de waarheid te ontdekken die jou in je onwetendheid aangeleerd worden zijn nep. Denk niet na over wat waarheid is en hoe het eruit ziet. Dat zijn allemaal blinde gedachten. Het is alsof een blinde probeert zich het licht voor te stellen. Arme ziel – hoe kan hij begrijpen wat licht is! Als je niet kunt zien kun je niet over licht nadenken. Alles wat zo iemand denkt zal per definitie onjuist zijn. Hij kan zich de duisternis niet eens precies voorstellen, laat staan licht. Ook om de duisternis te zien heb je ogen nodig.