ECSTASY, THE FORGOTTEN LANGUAGE
Echt zijn in deze tijd en in deze wereld lijkt een steeds moeilijker opgave te worden. Want datgene wat blij kan maken, extatisch, staat meestal al bij voorbaat vast. Onze kleine en grote vreugden zijn geprogrammeerd.
Kan iemand die zichzelf niet accepteert en een groot deel van zijn leven bezig is om zijn eigen lichaam tot iets ideaals te verbouwen echte muziek maken?
Toch spreken mensen bij zijn dood over de grootste aller tijden en dat er nooit meer iemand van een dergelijk kaliber zal komen.
En met het laatste deel van deze uitspraak zitten we totaal op het terrein van (bij)geloof. Alsof er geen evolutie is!
Ik hoorde Osho zeggen: "We kennen het menselijk potentieel nog helemaal niet.”
Zijn uitspraken over het bewust omgaan met voortplanten in dit kader
worden dan ook helemaal niet begrepen.
Natuurlijk zijn en daarnaast bewust omgaan met de wetenschappelijke
verworvenheden van deze tijd is een kunst. Dat leidt tot extase.
Te vaak sta ik, zo realiseer ik me, niet stil bij het grote voorrecht om jaarlijks in het Osho International Meditation Resort (OIMR) in Pune te mogen verblijven.
En inderdaad: alleen al als ik daar verblijf, rijst er extase in me op.
Er wordt door wie of wat dan ook geen enkel appel gedaan om iets te doen. Het is puur zijn en als daar actie uit voortkomt, heeft die een heel speciale kwaliteit, onvergelijkbaar met wat elders in de wereld plaatsvindt.
Het is dan ook geen wonder dat ik dit boek Ecstasy, The Forgotten Language, op dag één van mijn Pune verblijf 2009 tegenkwam. Liever gezegd: het is een van die kleine wonderen die in het OIMR zo vanzelfsprekend zijn.
Extase is het klimaat daar, in het Osho International Meditation Resort (OIMR), zoals je het nergens anders aantreft.
Je ziet het aan de pauwen die zich vrij voor de spiegels die gebruikt worden voor Chi Kung en voor het Zen Boogschieten ronddraaien. Je hoort het aan de reusachtige bamboes die een melodie laten horen als de wind er doorheen gaat.
En je ervaart het, als de mensen zich 's avonds om 6.30 uur in witte robes naar het Osho Auditorium begeven.
Als die sneeuwwitte menigte zich begint te verliezen in de steeds intenser wordende muziek, ervaar je wat Kabir noemt de “vergeten taal van de extase.”
Kabir zoekt het goddelijke niet ver weg, het is hier, vlakbij je.
Kabir is een wever-dichter, van oorsprong een eenvoudig handwerksman. En dat hield hem dicht bij de pure ervaring en de extase die dit met zich meebrengt.
Extase ontdek je pas als je diep ontspannen bent, geeft Osho aan.
Maar dat zijn we niet, we zijn slechts in een bepaalde mate relaxt en voor de rest zijn we een ijsberg.
Meestal slaan we door in de dingen die goed gaan en dan vindt er verstarring plaats.
Een mooie illustratie hiervan is de jongeman die ongelooflijk goed in wiskunde was. Op de leeftijd van 12 kon hij al enorm ingewikkelde berekeningen maken. Zelfs Albert Einstein brak zich op zijn 40e het hoofd
over zulke heftige materie. Maar deze jongen werd zo in beslag genomen door allerlei vierkantsvergelijkingen, dat hij moeilijk tot niet anders kwam. Zijn familie was apetrots op hem, maar maakte zich ook wel bezorgd. En om hem wat afleiding te bezorgen, namen ze hem mee naar een heropvoering van Peter Pan. Ze waren dan ook zeer verheugd toen ze hem gedurende het eerste deel van het toneelstuk geboeid zagen kijken.
In de pauze zei de vader van de jongen opgetogen: “Ik ben blij dat je zo van deze voorstelling geniet, jongen! “Weet je, pa” antwoordde hij "dat er 71.832 woorden in dat stuk zaten?!"
Extase zit ‘m niet in woorden of in getallen, we zijn de taal van extase vergeten. Misschien hebben we haar nog helemaal niet ontdekt, maar diep in ons is ze er wel degelijk.
Kijk naar de cover van het boek. Extase is de bloemknoppen van de crocus in de naderende lente. Opeens breken ze door de sneeuwdeken heen… het is een pure verrassing.
Een extatisch uitroep: “ohhhh…” is de meest pure reactie. Elke beschrijving in woorden doet afbreuk aan de extase.
Extase is de verwondering zonder dat je woorden tussen jou en de ervaring laat komen.
Osho heeft het in dit verband over “divine coolness”
waarmee de diepte en intensiteit van de ervaringaangegeven worden.
Dit boek laat onze ijsberg smelten en geeft ons de totale ontspanning om bij onze extase te komen.
Extase uiten vraagt om rebellie, het is gaan voor wat echt voelt en niet voor wat maatschappelijk geaccepteerd is. En daarin wordt je niet altijd gewaardeerd en begrepen. En het is tegelijkertijd een uitdaging.
Hoe kan ik, zonder de reactie van een ander af te kraken, mijn natuurlijke reactie laten blijken? Als ik de ander aanval, zal ik alleen maar weerstand opwekken. Maar ga ik enigszins mee in de beleving van de ander en uit ik ook wat mijn eigen totale ervaring is, dan ben ik echt en oprecht voor mezelf. En mogelijk raak ik ook de ander daarmee nog.
Het is een genot om meer en meer je extase te ontdekken. Dit boek Ecstasy the Forgotten Language is hierbij een onmisbare leidraad.
Ma Donna > www.oshoboeken-besproken.nl