120 persoonlijke brieven van Osho, geschreven in de vroege jaren waarin hij kriskras door India reisde om in het hele land lezingen te houden en meditatiekampen te leiden. In deze brieven toont zich de Osho van toen, jong energiek, en vol poëzie. Zo beeldend zijn zijn brieven, dat je hem voor ogen krijgt: hoe hij ’s nachts voor het raam zit; hoe hij op het overvolle Indiase station te midden van al die mensen een bron van stilte is.
Hij schreef deze brieven aan een dierbare discipel, Ma Anandmayee die deze persoonlijke brieven voor publicatie vrijgegeven heeft.

Iedere brief bevat de sleutel tot innerlijke wijsheid, tot het mysterie, tot de herkenning van het zijn. Zij bevatten overpeinzingen over leven en dood, over vrijheid, liefde, transformatie en meditatie. Iedere brief vraagt erom langzaam en met alle zintuigen stuk voor stuk gelezen en geabsorbeerd te worden.
Dit boek is een geschenk, een schat van wijsheid, bloemen van onsterfelijkheid die bloeien en die hun geur in de wereld verspreiden.

Osho zegt:
‘Ook ik ben een tuinman. Ik had een aantal zaden geplant en zij hebben wortel geschoten... en nu staan ze in bloei. Mijn hele leven is gevuld met de geur van deze bloemen, en door deze geur ben ik nu in een andere wereld. Deze geur heeft mij een nieuwe geboorte gegeven, en nu ben ik niet langer datgene wat met gewone ogen gezien kan worden.
Het ongeziene en onbekende hebben hun gesloten deuren opengegooid, en ik zie een wereld die niet met ogen gezien wordt, en ik hoor een muziek die oren niet in staat zijn te horen. Wat ik heb gevonden en weet, wenst uit te stromen, zoals bergwatervallen en bronnen stromen en zich haasten naar de zee.
Je weet toch dat als wolken vol water zijn, ze zich wel uit moeten storten. En als bloemen vervuld zijn met geur, ze hun geur vrijelijk af moeten staan aan de wind. En als een lamp ontstoken is het licht wel uit moet stralen.
Zoiets als dit is er in mij gebeurd, en de winden dragen de zaden van mijn innerlijke revolutie mee. Ik heb geen idee in welke grond zij zullen vallen en wie er voor ze gaat zorgen. Ik weet enkel dat het van dit soort zaden is dat ik de bloemen van leven, van onsterfelijkheid en het goddelijke heb verkregen. In welk veld ze ook zullen landen, daar in die grond ontstaan bloemen van onsterfelijkheid.
In de dood zit het onsterfelijke verborgen en in dood is leven, precies zoals bloemen verborgen zijn in de grond. Maar de potentie van de grond kan nooit verwezenlijkt worden bij de afwezigheid van zaden. De zaden brengen aan het licht wat nog niet manifest was, en geven uitdrukking aan het verborgene.
Al wat ik heb en al wat ik ben wil ik uitdelen als zaden van wijsheid en goddelijk bewustzijn. Wat is verkregen door weten, geeft liefde weg in overvloed. In kennis weet men over god; in liefde wórdt men het goddelijke. Kennen is de spirituele discipline, liefde is de vervulling.

Het bewustzijn van de mens is als deze vlam. Sinds de avond is het stormachtig en het regent. Windvlagen geselen de bomen. De elektriciteit is uitgevallen en de stad is in duisternis gedompeld. In huis is een aardewerk lampje aangestoken, het vlammetje reikt steeds hoger. De lamp is van aarde, maar de vlam verheft zich eindeloos om aan het onbekende te raken. Het bewustzijn van de mens is als deze vlam. Zijn lichaam is tevreden met de aarde, maar er is iets anders in hem wat voortdurend streeft om daarboven uit te komen. Dit bewustzijn, deze dansende vlam is het leven van de mens. Dit onophoudelijk verlangen zich te verheffen is zijn ziel. De mens is mens omdat hij deze vlam in zich heeft. Zonder dit is hij enkel stof. Als deze vlam fel brandt, ontstaat er een revolutie. Als deze vlam uitgroeit tot een brand, kan stof zichzelf te boven gaan. De mens is een lamp. Er is stof in hem, maar er is ook licht. Als hij zich enkel met de stof bezighoudt, is zijn leven een verkwisting: er moet ook aandacht voor licht zijn.

Bewustzijn van het licht verandert alles, omdat het de mens toestaat het goddelijke te zien in het alledaagse.

 # 41 & # 53 & # 71